وقتی که عاشقم شدی پاییز بود و خنک بود تو آسمون آرزوت هزار تا بادبادک بود تنگ بلوری دلت درست مثل دل من کلی لبش پریده بود همش پره ترک بود وقتی که عاشقم شدی چیزی ازم نخواستی توقعت فقط یه کم نوازش و کمک بود چه روزا که با هم دیگه مسابقه می ذاشتیم که رو گل کدوممون قایق شاپرک بود ؟ تقویم که از روزا گذشت دلم یه جوری لرزید راستش دلم خونه ی تردید و هراس و شک بود دیگه نه از تو خبری بود ، نه از آرزوهات قحطی مژده و روزای خوش و قاصدک بود یادم میاد روزی رو که هوا گرفته بود و اشکای سرخ آسمون آروم و نم نمک بود تو در جواب پرسشم فقط همینو گفتی عاشقیمون یه بازی شاید ، یه الک دولک بود نه باورم نمی شه که تو اینو گفته باشی کسی که تا دیروز برام تو کل دنیا تک بود قصه ی با تو بودن و می شه فقط یه جور گفت کسی که رو زخمای قلب من مثل نمک بود نمی بخشمت
من عاقبت از اینجاخواهم رفت پروانه ای که با شب می رفت این فال را برایدلمدید دیری است مثل ستاره هاچمدانمرا از شوق ماهیان وتنهایی خودم پر کرده ام ولی مهلت نمی دهندکه مثل کبوتری درشرم صبح پر بگشایم با یکسبد ترانه و لبخند خود را بهکاروانبرسانم اما من عاقبت از اینجاخواهم رفت پروانه ایکه باشبمی رفت این فال را برای دلم دید.
پروانه را شکایتی از جور شمع نیست عمریست در هوای تو میسوزم و خوشم خلقم به روی زرد بخندند و باک نیست شاهد شو ای شرار محبت که بیغشم باور مکن که طعنهی طوفان روزگار جز در هوای زلف تو دارد مشوشم سروی شدم به دولت آزادگی که سر با کس فرو نیاورد این طبع سرکشم دارم چو شمع سر غمش بر سر زبان لب میگزد چو غنچهی خندان که خامشم هر شب چو ماهتاب به بالین من بتاب ای آفتاب دلکش و ماه پریوشم
اگر نشانیاَم را بپُرسند، میگویم: تمامِ پیادهروهای جهان! اگر گُذرنامه بخواهند، چشمانِ تو را نشانشان میدهم ! میدانم که سفر کردن به دیارِ چشمانت، حقِ طبیعیِ تمامِ مَردُمِ دُنیاست !
تورا من دوست می دارم نه قدر آب دریاها که روزی خشک می گردند شوند بیچاره ماهیها تو رامن دوست می دارم نه قدر غنچه و گلها که روزی پرپر می شوند بر آرد آه از دلها تو را من دوست می دارم به قدر کهکشان و ماه انجم ها که جاویدان بماند عشق من تا بودن آنها